Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Say hello to my little friend!


Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με τον De Palma και βλέπω συνέχεια ταινίες του. Κι ενώ στο Scorcese - De Palma δεν μπορώ να διαλέξω εύκολα και αλλάζω γνώμη κάθε βδομάδα, το δίλημμα De Niro - Al Pacino για μένα δεν υπήρξε ποτέ. Ο Al μου ήταν πάντα πιο συμπαθής και καθόλου ενοχλητικός, αντίθετα με τον Bobby που στις περισσότερες ταινίες ενώ ερμηνεύει εκπληκτικά δεν λέει να βγάλει από πάνω του την έκφραση “Μπήκα στο μπάνιο το πρωί με τις κάλτσες και πάτησα νερά”.


Έτσι οι ταινιάρες Carlito’s Way και Scarface είναι πραγματική απόλαυση και έγιναν ακόμη μεγαλύτερη καθώς είχα χρόνια να τις δω και δεν τις θυμόμουν καλά. Η πλοκή είναι πανομοιότυπη όπως στα περισσότερα γκανγκστερικά αριστουργήματα που παρακολουθούμε την πορεία κακοποιών από τον πάτο στην κορυφή και πάλι πίσω.


Στην υπόθεση Καρλίτο τα πράγματα διαφοροποιούνται λίγο καθώς την πορεία προς την κορυφή δεν τη βλέπουμε. Παρακολουθούμε τον ήρωα μετά την αποφυλάκιση του να προσπαθεί να μείνει καθαρός και να μαζέψει χρήματα για να ζήσει ήρεμα με τον έρωτα της ζωής του, στο μέρος που ονειρεύεται. Όλα όμως τον κρατάνε πίσω και δεν τον αφήνουν να προχωρήσει μπροστά.


Η ερμηνεία του Pacino είναι εκπληκτική αν και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το αναφέρω. Η σκηνοθεσία του De Palma είναι καθηλωτική, με τα πιο απίθανα πλάνα να μη σε αφήνουν στιγμή να βγεις από το μυαλό του ήρωα. Τα πάντα δείχνουν στη μεγάλη του φυγή, στην «απελευθέρωσή» του και με μαεστρία ο σκηνοθέτης δεν σε αφήνει να το ξεχάσεις.


Τα τελευταία λεπτά είναι καταιγιστικά, σου κόβουν την ανάσα και η έκρηξη συναισθημάτων είναι αναπόφευκτη. Άλλωστε αυτό είναι κάτι που ο μεγάλος δημιουργό ξέρει πολύ καλά να κάνει και για μένα είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του.


Στον Σημαδεμένο βλέπουμε την πορεία ενός Κουβανού μετανάστη από τη στιγμή που φτάνει στην Αμερική. Θα ξεκινήσει από το τίποτα και με την εξυπνάδα του θα φτάσει να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος στο κύκλωμα των ναρκωτικών.


Όμως όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις η απληστία, τα πάθη και η υπερβολική σιγουριά θα αποβούν μοιραία τόσο για τον ίδιο όσο και για τους γύρω του. Και κάπου εκεί έρχεται πάλι το ταλέντο του De Palma να απογειώσει δυναμικά την ένταση και τα συναισθήματα φτάνοντας στο απίστευτο φινάλε.


Ένα φινάλε τόσο δυνατό που ξεπερνάει ακόμη και το “Carrie”. Μια έκρηξη συναισθημάτων που παρασέρνει το θεατή απότομα αλλά όχι αιφνιδιαστικά. Το φινάλε του Σημαδεμένου μένει για πάντα στη μνήμη σου. Είναι άλλωστε η χαρακτηριστικότερη σκηνή του Pacino. Για μένα είναι από τις καλύτερες τόσο του Pacino όσο και του De Palma.


Αντίθετα από το Carlito’s Way, εδώ η κάθαρση έρχεται. Κι ενώ έχεις ταυτιστεί με τον ήρωα και θα ήθελες ή θα περίμενες κάτι διαφορετικό, μέσα σου το ξέρεις ότι μόνο αυτό το φινάλε θα ήταν ταιριαστό και ειλικρινές. Εδώ δεν θα μείνεις με παράπονα, ούτε σε αφήνει ξεκρέμαστο ο De Palma να αποζητάς μάταια την κάθαρση όπως συμβαίνει (όχι παράλογα πάντως) στην υπόθεση Καρλίτο…

5 σχόλια:

horny sloth είπε...

Αραγε ποσα "fuck" να ειπε ο Aλ και στις δυο αυτες ταινιαρες?..

Στο Carlitos Way ειναι φοβερος κ ο Sean Penn. Παιζει σε μια σκηνη ο και ο Viggo Mortensen, στο ρολο ενος κακομοιρη..

Τωρα για το Scarface τι να λεμε..

PS. Πολυ καλη ταινια του Πατσινο ειναι κ το Justice for All, το χεις δει?

Annie_Hall είπε...

Τα fuck πέφτουν βροχή σε όλες τις ταινίες του είδους!! Ναι ο Sean Penn είναι πολύ καλός και αγνώριστος, όπως ο Pacino στο Νονό. Μιλάμε ήταν νέοι...

Το Justice for all το έχω δει αποσπασματικά και δεν το θυμάμαι καλά.

costello είπε...

Ταινιάρες και τα δύο (ναι, είδα τελικά την ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΡΛΙΤΟ), αλλα για μένα ο ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΣ αγγίζει την τελειότητα και για μένα είναι η μόνη ταινία του Ντε Πάλμα για την οποία ισχύει αυτό μαζί με τους ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΥΣ. Ενώ ο Σκορσέζε έχει: ΤΑΞΙΤΖΗ, ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ, ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΚΑΚΟΦΗΜΟΙ ΔΡΟΜΟΙ... Για μένα στη σκηνοθετική κόντρα ο Μάρτι πάει μπροστά.

Όσον αφορά την κόντρα Ντε Νίρο-Πατσίνο γέρνω προς τον πρώτο... Γιατί στη σύμπραξή τους το 1995 με το μεγιστοτεράστιο αριστούργημα ΗΕΑΤ, ερμηνευτικά έσκισε ο Μπομπ, αφήνοντας πίσω τον Αλ.

Ξέρω, διαφωνούμε σε σημείο εκνευρισμού, αλλά γούστα είναι αυτά :)

Annie_Hall είπε...

Dressed to Kill, Blow Out, Carrie! Συν αυτά που ανέφερες. Αν δεν υπήρχε αυτός ο αλήτης ο Ταξιτζής θα διάλεγα πολύ εύκολα τον De Palma:)

Ο De Niro είναι χωρίς αμφιβολία τεράστιος ηθοποιός. Ίσως καλύτερος από το Pacino αλλά με εκνευρίζει αυτό που κάνει με τη φάτσα του. Επίσης κάπου εδώ έρχεται το Σέρπικο και διαλύει το δίλλημα.

Ανώνυμος είπε...

We are a group of volunteers and opening a new scheme in our
community. Your site provided us with valuable information to work
on. You've done a formidable job and our entire community will be thankful to you.

Feel free to visit my homepage: the tao of badass