Dressed to Kill...

Blow Out, Dressed To Kill, Carrie. Οι τρεις αγαπημένες μου ταινίες από τον De Palma αν και ποτέ δεν μπορώ να καθορίσω τη σειρά προτίμησης. Όμως κατά τη γνώμη μου στο Dressed To Kill είναι που ο De Palma έχει βάλει όλο το ταλέντο του και λίγο παραπάνω και λίγο ακόμη και πάει λέγοντας...


Όταν η μητέρα του δολοφονείται, ο Peter με τη βοήθεια της μοναδικής μάρτυρα είναι αποφασισμένος να βρει το δολοφόνο. Οι έρευνες τόσο του Peter όσο και της αστυνομίας θα εστιάσουν στο πελατολόγιο του ψυχαναλυτή της μητέρας του.


Από τα καλύτερα ψυχολογικά, ερωτικά θρίλερ, παίζει με το μυαλό σου κάθε στιγμή και λεπτό. Τι να πρωτοθυμηθείς. Τις τρομερές σκηνές στο μουσείο; Την πιο ερωτική σκηνή ever στο ταξί(πως την είχα ξεχάσει στο ανάλογο ποστ;); Τις ανατροπές; Την αγωνία στο τέλος;


Πάντα οι επικριτές του De Palma τον κατηγορούν ότι "κλέβει" ασύστολα τον Χίτσκοκ. Κι εδώ τους έδωσε ένα βήμα παραπάνω καθώς θυμίζει φανερά το Ψυχώ. Μπορεί να έχει εμμονή με τον Χίτσκοκ αλλά οι ταινίες του έχουν καθαρά προσωπικό ύφος και τελικά τη δική του μοναδική σφραγίδα. Προσωπικά απολαμβάνω τις Χιτσκοκικές αναφορές και τις θεωρώ μέρος της ξεχωριστής υπογραφής του.


Εδώ θα εστιάσει στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα και θα το κάνει πολύ καλά. Φετιχιστική φωτογραφία, αισθησιακά πλάνα, τα πάντα δείχνουν μια σεξουαλική ένταση συνέχεια και παντού. Παρατηρείστε τα αντικείμενα στο χώρο. Για άλλη μια φορά ο De Palma παίζει πολύ καλά με τα αντικείμενα...


Και ταυτόχρονα δεν θα παρεκκλίνει από ένα ψυχολογικό θρίλερ που λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα. Τρόμο, σασπένς, ατμόσφαιρα. Και εκεί είναι που ξεπερνάει την πλειοψηφία των θρίλερ και γίνεται ένα από τα κορυφαία του είδους.


Σε σενάριο του De Palma, μια ιδέα που είχε καιρό στο μυαλό του. Εμπνευσμένος από τον τεράστιο Χίτσκοκ αλλά τελικά παραδίδοντάς μας κάτι πραγματικά δικό του, μια ταινία κορυφαία στο είδος της. Πολύ καλές ερμηνείες με φυσικά μία εκ των κορυφαίων την αγαπημένη επιλογή του σκηνοθέτη Nancy Allen. Προσωπικά μου άρεσε πολύ ο Michael Caine και φυσικά η τρομερά ερωτική παρουσία της Angie Dickinson.

Η νύχτα έπεσε στην παραλιακή (16)

Σήμερα μαζί με την παραλιακή στέλνω πακέτο ένα macro που έφτιαξα για γνωριμία με το καστ. Για όσους διαβάζουν και δεν ξέρουν για ποιους είναι η ιστορία. Πάμε μια με τους βασικούς:



Βρήκα και κατάλληλη εικόνα με τους ΚΤ από μια φωτογράφηση που είχαν ντυθει μαφιόζοι! Από αριστερα πάνω: Κόκι, Τζούνο, Τζιν και κάτω: Κάμε (Χελώνας), Ουέντα, Μάρου.

----------------------------------------------------

Όταν η Αρσινόη βρήκε τις αισθήσεις της ένιωσε να πονάει σε όλο της το σώμα. Και ιδιαίτερα στο πόδι. Όλα ήταν θολά στην αρχή μα μετά ξεκαθάρισαν. Προσπάθησε να ανασηκωθεί.
«Στη θέση σου δεν θα το έκανα αυτό. Αν και δεν έχεις τίποτα σοβαρό, οι μώλωπες σου δεν έχουν ξεπρηστεί» είπε μια φωνή διπλά της.
Η Αρσινόη γύρισε το κεφάλι της. Τώρα έβλεπε καθαρά. Ήταν ο αρχιεκτελεστής του Χελώνα. Κάθονταν δίπλα της. Βρίσκονταν ξαπλωμένη σε ένα μεγάλο κρεβάτι σε ένα πολυτελές δωμάτιο. Υπέθεσε ότι ήταν δικό του.
«Πώς στο καλό επιζήσαμε από αυτή την πτώση;» αναρωτήθηκε. Το ότι είχε πιάσει συζήτηση με έναν εχθρό έπρεπε να περιμένει. Υπήρχαν πολλά που έπρεπε να απαντηθούν.
«Αυτό πραγματικά ήταν καθαρή τύχη. Το κτίριο ήταν παλιό και η ταράτσα άνοιξε με την έκρηξη. Αλλά κάτω από το κλιμακοστάσιο αν θυμάσαι είχε μια λινάτσα από κάτι οικοδομικές εργασίες. Αυτό μας προστάτεψε όταν πέσαμε.»
«Αλλά δεν φαίνεται να πάθαμε και τίποτα. Ιδιαίτερα εσύ…»
«Όντως. Είμαι εκπαιδευμένος όμως. Εσύ το μόνο που έπαθες είναι μώλωπες και ένα διάστρεμμα στο πόδι. Τίποτα που δε θα έχει θεραπευτεί σε 2 εβδομάδες. Είσαι και συ αρκετά σκληρή.»
«Φυσικά! Αλλά…» η Αρσινόη κοίταξε γύρω. «Που βρισκόμαστε;»
«Στο σπίτι μου… Μην ανησυχείς. Κανείς δεν ξέρει που μένω. Ούτε το αφεντικό μου.»
«Γιατί τόση μυστικότητα;»
«Για περιπτώσεις σαν και αυτή. Οι εχθροί μας έχουν χάσει τα ίχνη μας και μάλλον μας θεωρούν νεκρούς.» είπε και σηκώθηκε να φύγει.
«Που πας;»
«Σε αφήνω να ξεκουραστείς. Δε θα θεραπευτείς ποτέ αν το μόνο που κάνεις είναι ερωτήσεις…»
Και έφυγε αφήνοντας την πίσω. Η Αρσινόη υπέθεσε πως το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει ήταν να ακολουθήσει τη συμβουλή. Αλλά το στομάχι της της έλεγε άλλα.
«Εμ… Πεινάω…» φώναξε αδύναμα.
«Ότι θα πήγαινα να μαγειρέψω κάτι!» αποκρίθηκε ο Κόκι από μέσα. «Εσύ ξεκουράσου ως τότε!»
Εκείνη ξεφύσησε και έκλεισε τα μάτια της. Ίσως να μην ήταν και ΤΟΣΟ αντιπαθητικός τελικά.
Στο ΙΒ, όπως και στην SM Νεράιδα, η αναστάτωση με τις εξαφανίσεις είχε φουντώσει. Ο Τζιν, μόλις έμαθε ότι αγνοούταν και ο Κόκι, άρχισε να έχει υποψίες. Μήπως αυτοί οι 2 χάθηκαν μαζί; Αλλά δε γνωρίζονταν. Τι στο καλό είχε συμβεί;
Προσπάθησε να διασκεδάσει την αγωνία του πέφτοντας την στην Άννα. Η Άννα φυσικά ήταν στον κόσμο της. Ο οποίος περιλάμβανε μόνο το Θωμά. Ο οποίος Θωμάς είχε πλέον εκδηλώσει ανοιχτά το ενδιαφέρον του για εκείνη. Και τώρα την κυνηγούσε στη γκαρνταρόμπα.
(Εδώ η σκηνή είναι ειδυλλιακή. Σε ροζ φόντο η Άννα και ο Θωμάς κυνηγιούνται και γελάνε ανέμελα.)
«Αχ καλέ Θωμά! Σταμάτα! Αφού σου είπα : Με ενοχλεί!» έκανε ναζιάρικα η Άννα.
«Αννούλα κρύψου θα σε βρω!» έκανε ο Θωμάς.
Και χαχαχα και χουχουχου και άλλα τέτοια. Εκεί που η Άννα είχε κρυφτεί πίσω από ένα χοντρό παλτό και δεν έβλεπε τίποτα, ο Τζιν πλησίασε τον Θωμά και του έκανε νόημα να πάει στην πόρτα. Ο Θωμάς υπάκουσε σιωπηλά.
Η Άννα ένιωσε κάποιον να την πλησιάζει και είπε από μέσα της «Ή τώρα ή ποτέ!» και έπεσε στην αγκαλιά… του Τζιν.
«Φως μου!» είπε χαρωπά και μετά σκοτείνιασε.
Βρέθηκε να κοιτάζει το σαρδόνιο χαμόγελο του Τζιν. Προσπάθησε να αποτραβηχτεί αλλά μάταια. Ο Τζιν την κρατούσε πολύ γερά.
«Πώς με είπες Αννούλα;» ρώτησε χαιρέκακα.
«Πού είναι ο Θωμάς; Ήταν εδώ πριν λίγο!»
«Τον έστειλα στο πόστο του. Να σου πω… έχουμε λίγη ώρα πριν ανοίξει το πρόγραμμα. Θες να πάμε να σου δείξω και τις άλλες χρήσεις της γκαρνταρόμπας;» ρώτησε με νόημα.
«Να μου λείπει; Εσύ κοπέλα κανονική δεν έχεις να σε μαζέψει;» έκανε η Άννα καθώς πάλευε να ελευθερωθεί.
Ο Τζιν σκοτείνιασε και εκείνος καθώς θυμήθηκε την Αρσινόη. Η Άννα κατάφερε να ελευθερωθεί και πήγε στα πανέρια της. Ευτυχώς πέρασε ο Χελώνας και τον ζήτησε στο γραφείο του. Και η Άννα γλίτωσε… ως την επόμενη φορά.
Στην SM Νεράιδα η Στελίνα είχε φάει τον κόσμο να ψάχνει την εξαφανισμένη από την προηγούμενη μέρα Αρσινόη. Μέχρι και τον Μπάμπη είχε βάλει να την ψάχνει. Όμως φαίνονταν πως είχε ανοίξει η Γη και την είχε καταπιεί. Άρχισε να πιστεύει ότι έφταιγε ο αόρατος εχθρός της. Αν την είχε καθαρίσει; Όχι! Το ότι δεν υπήρχε πτώμα της έδινε ελπίδες.
Η Ζωή στο μεταξύ χαίρονταν με το χάος και καθάριζε ποτήρια τραγουδώντας το «Μυστικό», ένα άλλο χαριτωμένο τραγούδι του Νίνο. Ο οποίος πήγε και κάθισε δίπλα της και τη χάζευε.
«Καιρό είχα να σε δω τόσο χαρούμενη Ζωή! Σαν να ξαναγύρισε η ζωή μέσα σου!» της είπε.
«Αχ ναι πασά μου! Δεν ξέρω αλλά αισθάνομαι πως θα έρθουν για μας καλύτερες μέρες! Για να το γιορτάσουμε θα φτιάξω 13 σουτζουκάκια!»
«Ουάου 13 ολόκληρα; Τι σπατάλες είναι αυτές; Παλιά να έφτιαχνες μέχρι 6!»
«Έχω κέφια και κάτι οικονομίες στην άκρη!»
Βέβαια όλες αυτές οι οικονομίες ήταν τα λεφτά που είχε πάρει από τους Β6 για την επιτυχή αποστολή της. Ή έτσι πίστευε… Οι ίδιοι οι Β6 πήραν χαμπάρι ότι οι εκτελεστές είχαν εξαφανιστεί όταν η αστυνομία που έσπευσε στον τόπο της έκρηξης ανακοίνωσε ότι δεν υπήρξαν θύματα…

Φετίχ...

Το στόμα του Pattinson και το μαλλί του Efron…

Ούτε δεκαετία δεν έχει περάσει από τότε που ήμουν έφηβη και παρ’ όλα αυτά το generation gap είναι τόσο με το συμπάθιο. Ok κι εγώ ντρέπομαι για τους χολιγουντιανούς αστέρες που με έκαναν να κόβω φλέβα αλλά η σημερινή νεολαία έχει το λιγότερο λάσπη στο κεφάλι της. Μα είναι δυνατόν να θεωρούνται ωραίοι γκόμενοι αυτοί οι δύο; Και άντε να πω για τον Pattinson το καταλαβαίνω, δεν τον λες και κακό. Αλλά δεν ενοχλεί τα κοριτσάκια ο τρόπος με τον οποίο φωτογραφίζεται; Κάνει κάτι με το στόμα του και καλά για να δείχνει sexy, αλλά τελικά δείχνει σαν copy paste...




Αμ ο άλλος; Ο ορισμός του φλώρου. Σκέψου ότι στην εποχή μου(ποια εποχή μου δλδ αφού εποχή δεν πέρασε) ο πιο φλώρος ήταν ο Di Caprio που τον προτίμησε κι ένας Scorsese στην τελική…Άλλαξε βρε πουλάκι μου το μαλλί. Φαντάσου τώρα να κάνεις κόρη και μετά απο μερικά χρόνια να σου πει ότι έχει κανέναν τέτοιου στυλ για γκόμενο... Ο γιος σου να στον φέρει θα το αντέξεις αλλά η κόρη σου; Όταν θα της τελειώνει την ενυδατική πως θα την παρηγορήσεις;

I can hit any bank I want, any time. They got to be at every bank, all the time...

Περίμενα την ταινία από τότε που έμαθα το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Μόλις είδα το trailer μετρούσα τις μέρες ανάποδα. Βέβαια οι προσδοκίες μου είχαν πέσει καθώς φοβόμουν πολύ όλη αυτή τη digital κατάσταση που επιχείρησε ο Mann.


Κι όμως δεν ήταν καθόλου κακή. Ίσα ίσα. Αισθητικά είναι από τα ωραιότερα αποτελέσματα. Εξάλλου πάντα η εποχή αυτή στο μυαλό φάνταζε καλογυαλισμένη και... HD!


Η ιστορία του Τζον Ντίλιντζερ λίγο πολύ γνωστή. Στυλ, γρήγορα αμάξια, ρίσκο, ζούσε τη ζωή του στα άκρα. Θράσος; Ίσως, αλλά τον έπαιρνε κιόλας. Από τις πιο ελκυστικές φιγούρες του εγκλήματος πάντα έδινε και θα δίνει αφορμή για συζητήσεις.


Με την ιστορία λοιπόν γνωστή θα σταθώ σε άλλα πράγματα που έκαναν την ταινία υπέροχη εμπειρία. Πρώτα απ' όλα η απόδοση της εποχής. Δεν μπορώ να κρίνω αν είναι σωστή αλλά σίγουρα είναι όπως την φαντάζομαι. Όλη η ταινία αποπνέει αυτή την '30s αισθητική που δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Εξαιρετική φωτογραφία και πολύ καλοδουλεμένο μοντάζ. Ο Mann δεν είναι από τους σκηνοθέτες που με ξετρελαίνουν. Οι δουλειές του όμως πάντα έχουν μια ξεχωριστή ποιότητα. Ακόμη όμως κι αν η υπόλοιπη ταινία με είχε αφήσει αδιάφορη δεν θα μπορούσα να μην ξετρελαθώ με τη σκηνή της μεταφοράς του Ντίλιντζερ. Πραγματικά από τις καλύτερες σκηνές που είδα φέτος στο σινεμά.


Οι ερμηνείες δεν θα μπορούσαν επίσης να μην είναι πολύ καλές. Τρεις από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς τους. Ο Johnny Depp κλέβει εύκολα την παράσταση καθώς τον Christian Bale τον δεσμεύει ο ρόλος ενώ την Marion Cotillard δεν την απολαμβάνουμε πολύ. Ωστόσο η τελευταία σκηνή της είναι ένα ποίημα!


Φοβερή επίσης ήταν και η μουσική. Πολύ ωραία επιλεγμένα κομμάτια και στο πνεύμα της ταινίας. Το μόνο μείον που μπορώ να δω είναι πως γενικά ο Mann παρουσιάζει το όλο θέμα επιφανειακά. Προσωπικά το είδα σαν μια διήγηση ιστορίας με αποχρώσεις ντοκιμαντέρ και δεν με ενδιέφερε πολύ μια τέτοια εμβάθυνση! Όπως και να έχει είναι από τις πολύ καλές ταινίες της σαιζόν...

Η νύχτα έπεσε στην παραλιακή (15)

Μικρό κεφάλαιο αλλά πολύ αστείο!

-------------------------------------

O πρώτος που πρόσεξε ότι η Αρσινόη έλειπε ήταν ο Τζιν. Ήξερε ότι είχε ρεπό εκείνο το απόγευμα (θα έπιανε δουλειά μετά τις 10) και είπε να περάσει από το σπίτι της να δούνε καμιά ταινία, να πιουν τίποτα και ό,τι προκύψει. Χτύπησε το κουδούνι κατά τις 6 αλλά δεν του απάντησε κανείς. Πήρε τηλέφωνο μπας και ήταν έξω αλλά του απάντησε η γνωστή φωνή: «Ο συνδρομητής που καλέσατε…»
Αποφάσισε να βάλει μπρος τα μεγάλα μέσα. Μόνο για περιπτώσεις ανάγκης είχε δεύτερο κλειδί για το σπίτι της (και η Αρσινόη για το δικό του) οπότε είπε να το χρησιμοποιήσει. Αν και ήξερε ότι θα έτρωγε ξύλο αν τον έβρισκε έτσι απροειδοποίητα μέσα.
Μόλις μπήκε πρόσεξε σχεδόν αμέσως ότι έλειπαν 2 όπλα από την προθήκη με τη συλλογή. Χρόνια στο τρίψιμο είχε μάθει τα πάντα απ’ έξω. Πίστεψε ότι έλειπε σε κάποια έκτακτη δουλειά.
«Ας κάτσω να περιμένω.» είπε και έβαλε να δει μια κουτσομπολίστικη εκπομπή στην τηλεόραση.
Δεύτερη το πήρε χαμπάρι η Στελίνα, όταν η Αρσινόη δεν εμφανίστηκε στο κέντρο στις 10. Την κάλεσε στο κινητό μα εις μάτην. Άρχισε να ανησυχεί γιατί δεν ποτέ δεν είχε ξανακάνει κάτι τέτοιο. Ζήτησε από την Μάκι και την Μάο να πάνε στο διαμέρισμα της να δουν αν είναι εκεί.
Αλλά και στο ΙΒ ο Χελώνας, που ήθελε για μια δουλειά τον Κόκι, δεν τον έβρισκε στο κινητό. Ήταν ασυνήθιστο, μιας και ο Κόκι είχε αυτό τον αριθμό αποκλειστικά για το Χελώνα και ήταν πάντα ανοιχτός. Άρχισε και αυτός να ανησυχεί αλλά δεν είχε δυνατότητα να τον εντοπίσει καθώς δεν ήξερε καν που μένει. Κανείς δεν ήξερε. Ο Κόκι ζούσε όπως πρέπει να ζει ο κάθε δολοφόνος που σέβεται το επάγγελμα του.
Η Ζωή και ο Γιούγιας αλλά και ο Μασάκης παρατηρούσαν τάχα μου αδιάφοροι την προφανή αναστάτωση που είχε προκαλέσει η ξαφνική εξαφάνιση των αρχιεκτελεστών. Στην πραγματικότητα όμως καίγονταν να μάθουν αν το σχέδιο τους δούλεψε. Ο Μασάκης κάπου το είχε μετανιώσει αλλά η Ζωή πολύ το ευχαριστιόταν. Ένα από τα αφεντικά είχε βγει από τη μέση…
Ο Τζιν στο διαμέρισμα είχε αποκοιμηθεί μπροστά από την τηλεόραση όταν χτύπησαν την πόρτα η Μάκι με τη Μάο. Πετάχτηκε έντρομος και πήγε να δει ποιος ήταν από το ματάκι. Μόλις είδε τα κορίτσια των Bondage Queens πήρε μια τρομάρα. Αν τον ανακάλυπταν εκεί η Αρσινόη θα τον σκότωνε.
«Αρχηγέ! Είσαι εκεί;» ρώτησε η Μάο. Η Αρσινόη είχε αυτό το παρατσούκλι γιατί ήταν η αρχηγός του εκτελεστικού αποσπάσματος της συμμορίας. Όλες τις «χειρωνακτικές» εργασίες εκείνη της διεκπεραίωνε.
«Γιατί δεν απαντάς στο κινητό; Πού έχεις χαθεί; Το αφεντικό ανησυχεί!» είπε η Μάκι.
Ο Τζιν ανησύχησε και ο ίδιος με ότι άκουσε αλλά έπρεπε πρώτα να βρει έναν τρόπο να ξεφύγει. Έκανε τη φωνή του ψιλή, πολύ ψιλή.
«Αχ κοπελιές μου. Η εγγονή μου δεν έχει πάει στη δουλειά; Αχ! Αυτό το κορίτσι. Γυρίστε στο αφεντικό σας και πείτε της ότι θα έρθει και απλά την πήρε ο ύπνος. Πριν λίγο έφυγε! Μόλις τη χάσατε!»
Οι 2 κοπέλες κοιτάχτηκαν απορημένες. Η Αρσινόη ζούσε με τη γιαγιά της; Πρώτη φορά το άκουγαν. Νόμιζαν πως δεν είχε οικογένεια.
«Γιαγιάκα αλήθεια λες; Καλά τότε. Γιατί όμως δεν μας ανοίγεις;» ρώτησε καχύποπτα η Μάκι.
«Γιατί αχ κοπέλα μου! Είμαι άρρωστη γκουχ γκουχ! Νομίζω έχω γρίπη! Από τότε που γύρισα από το Μεξικό βήχω!» είπε ο Τζιν πολύ θεατρικά.
Η Μάκι και η Μάο τρομοκρατήθηκαν. Από το Μεξικό; Γρίπη; Ο σώζων εαυτώ σωθείτο!
«Εμ γιαγιά… Εμείς πρέπει να φύγουμε… Καλύτερα να πας να σε δει κανάς γιατρός οκ;» είπε η Μάο και μαζί με τη Μάκι έφυγαν σφαίρα για να γυρίσουν στο κέντρο.
Στα μέσα της διαδρομής προς το κέντρο βέβαια κατάλαβαν ότι τις είχαν καροϊδέψει. Αλλιώς και η Αρσινόη θα είχε κολλήσει τη γρίπη εδώ και καιρό. Βέβαια ως τότε ο Τζιν ήταν φευγάτος. Και η Στελίνα έξαλλη.
«Αν έπαθε τίποτα η Αρσινόη εσείς θα φταίτε που αφήσατε τον άγνωστο στο διαμέρισμα της και φύγατε! Ακούς εκεί γιαγιά που έχει τη γρίπη των χοίρων!» άστραψε και βρόντηξε.
Ο Τζιν έφτασε σπίτι του αναπνέοντας με ανακούφιση. Αλλά από την άλλη είχε ανησυχήσει με την εξαφάνιση της παιδικής του φίλης. Μα που χάθηκε; Αν το ίδιο το αφεντικό της δεν ήξερε που είναι τότε τι;

Kiss Me Deadly...

Τα film noir έχουν μια πολύ ιδιαίτερη γοητεία. Σε κάνουν να νοσταλγείς εποχές που δεν έζησες και που μέσα από αυτά φαντάζουν πολύ ωραιότερες από τη δική μας. Πάντα μου κάνει εντύπωση το πόσο διαφορετικά φέρονται και αντιδρούν οι άνθρωποι. Τα film noir είναι πολλά περισσότερα από ασπρόμαυρη φωτογραφία, αμάξια αντίκες, μυστηριώδεις άντρες με καμπαρντίνες και καπέλα και γοητευτικές γυναίκες.


Το Kiss Me Deadly δεν θυμάμαι αν το είχα ξαναδεί. Μέρος του είχα δει σίγουρα αλλά ολόκληρο δεν το θυμόμουν. Σίγουρα όμως ήταν ένα ευχάριστο δίωρο. Ο ήρωας είναι κλασσικός noir πρωταγωνιστής. Cool, γυναικομαγνήτης, ετοιμόλογος και απρόσιτος.


Και από την πρώτη σκηνή θα βρεθεί πολύ άσχημα μπλεγμένος σε μία συνωμοσία τα όρια της οποίας δεν μπορεί να φανταστεί. Όλα θα ξεκινήσουν όταν βάλει στο αυτοκίνητό του μία άγνωστη. Εξαιτίας της και εξαιτίας του μυστικού που κουβαλάει θα βρεθεί μια ανάσα από το θάνατο.


Μετά από αυτό θα συνεχίσει τη ζωή του; Τι noir ήρωας θα ήταν αν το έκανε; Θα προσπαθήσει να βγάλει μια άκρη, θα ζητήσει τη βοήθεια των φίλων του, δεν θα τρομάξει από κυβερνητικούς πράκτορες και λοιπούς κουστουμαρισμένους και θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά τους.


Πολλοί θα κινδυνέψουν, περισσότεροι θα πεθάνουν και όλα αυτά για ένα παράξενο κουτί… Το όλο θέμα με το κουτί με χάλασε λίγο αλλά δεδομένου ότι κάνει την εμφάνιση του προς το τέλος δεν ενοχλεί πολύ. Ουσιαστικά αποτελεί την αφορμή για την εξέλιξη αλλά και την ύπαρξη της ιστορίας. Στο μέλλον θα το ξαναδούμε πολλές φορές. Πρόχειρα μου έρχεται στο μυαλό κάποιο από τα Mission Impossible όπου όλοι τρέχουν πίσω από κάτι(με ένα γελοίο όνομα) και ποτέ δεν μας δείχνει τι στα διάλα ήταν και προς τι όλος ο πανικός.


Το Kiss Me Deadly δεν είναι κάτι πρωτότυπο ή κάτι αριστουργηματικό. Είναι όμως μια πολύ ευχάριστη πρόταση για την εποχή και σίγουρα αποζημιώνει τους λάτρεις του είδους. Μετά από αυτό μου ήρθε και μια λιγούρα για Χίτσκοκ και λέω να τον τιμήσω από βδομάδα…


Υ.Γ.: Μακριά από ωτοστόπ και περίεργες βαλίτσες. Δεν ξέρετε που μπλέκετε…

Η νύχτα έπεσε στην παραλιακή (14)

Moar Παραλιακή!

----------------------------------------------

Οι επόμενες μέρες κύλισαν με σχετική ηρεμία και στα 2 κέντρα. Σχετική μια κουβέντα είναι καθώς η Ζωή, σε συνεργασία με το Γιούγια και το Μασάκη, έβαλαν σε εφαρμογή το σατανικό σχέδιο που είχαν ετοιμάσει οι Β6.
Ήταν νωρίς το απόγευμα (3-4 η ώρα) και η Στελίνα ήταν ήδη στο κέντρο μελετώντας κάτι χαρτιά. Η Αρσινόη έλειπε και γενικώς δεν υπήρχε κόσμος να επιτηρεί. Η Ζωή έκανε νόημα στο Γιούγια, ο οποίος μπήκε στο γραφείο. Ο Νίνο στο πάλκο έκανε πρόβες με το μπουζούκι και δεν έπαιρνε χαμπάρι τίποτα.
«Αφεντικό! Χρειάζομαι τη βοήθεια σου! Μου έφεραν μια νέα παρτίδα κρασιά αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να είναι σκάρτη. Άκουσα ότι έχεις ταλέντο στη γευσιγνωσία και θα ήθελα να με βοηθήσεις!» είπε ο Γιούγια όσο πιο φυσικά γίνονταν.
Η Στελίνα τον κοίταξε και αναστέναξε. «Εντάξει. Δε θέλω να σερβίρουμε στους πελάτες σκάρτο πράγμα. Έρχομαι.»
Και σηκώθηκε από την καρέκλα της να πάει μαζί με το Γιούγια στην αποθήκη να δει την παρτίδα. Μόλις μπήκε μέσα, η Ζωή βρήκε ευκαιρία να χωθεί στο γραφείο. Βρήκε το κινητό της Στελίνας και έστειλε γρήγορα ένα μήνυμα στην Αρσινόη. Μετά φρόντισε να σβήσει το ιστορικό του μηνύματος, να βάλει το τηλέφωνο στη θέση του, και να γυρίσει στο πόστο της τρίβοντας τα χέρια της με περισσή ικανοποίηση. Όλα τα υπόλοιπα ήταν κανονισμένα.
Η Αρσινόη είχε ρεπό εκείνο το απόγευμα και έβλεπε τηλεόραση βαριεστημένα στο σπίτι της. Μόλις άκουσε το μήνυμα πήρε το κινητό να το ελέγξει. Το διάβασε και πάγωσε.
«ΑΡΣΙΝΟΗ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΛΩΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΜΟΥ ΕΣΤΗΣΑΝ ΕΝΕΔΡΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΘΑ ΜΕ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙ. ΕΛΑ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ (ΧΧΧ)…»
«Αφεντικό! Όχι! Δεν θα το αφήσω να περάσει! Θα εκτελέσω εγώ τον εκτελεστή πρώτα!»
Και έτρεξε στο μέρος όπου φύλαγε τα όπλα της, πήρε 2 από τα καλύτερα της κομμάτια και έφυγε σφαίρα για το μέρος που υποδείκνυε το μήνυμα. Δεν είχε ιδέα ότι όδευε σε μια καλοστημένη παγίδα.
Από την πλευρά του ο Μασάκης είχε κάνει το δικό του κομμάτι στο ΙΒ. Με παρόμοια τεχνάσματα και χρησιμοποιώντας την αθώα και απονήρευτη Άννα είχε καταφέρει να αποσπάσει το κινητό του Χελώνα και να στείλει μήνυμα στον Κόκι με σαφείς οδηγίες να εκτελέσει τη Στελίνα που θα βρίσκονταν στο προκαθορισμένο μέρος.
Φυσικά ο Κόκι υπάκουσε αμέσως. Πήρε το sniper του και ένα μικρότερο όπλο με σιγαστήρα και ξεκίνησε. Όταν έφτασε έστησε το όπλο του στην ταράτσα απέναντι από το κτίριο που ήταν θεωρητικά η Στελίνα και περίμενε. Σε μια φάση άκουσε βήματα πίσω του και τράβηξε αυθόρμητα το μικρότερο όπλο του για να αντιμετωπίσει την Αρσινόη.
«Είχα τις αμφιβολίες μου αλλά τελικά το μήνυμα ήταν αλήθεια! Τι απαίσιο κάθαρμα αυτός ο Χελώνας!» είπε η Αρσινόη με τα 2 όπλα της υψωμένα να σημαδεύουν τον Κόκι.
«Εγώ ακολουθώ απλά διαταγές.» είπε ψυχρά ο Κόκι. «Και αν τολμήσεις να με σταματήσεις θα το πληρώσεις κι εσύ!»
«Αυτό είναι δικιά μου ατάκα! Ωραία λοιπόν! Ας δούμε ποιος χειρίζεται καλύτερα τα όπλα!» αναφώνησε η Αρσινόη και άρχισε να πυροβολεί.
Ο Κόκι ήταν πολύ γρήγορος και απέφυγε. Άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό πάνω στη σκεπή με μπόλικους πυροβολισμούς χολιγουντιανών διαστάσεων αλλά κανείς δεν πήρε χαμπάρι τίποτα γιατί τα όπλα είχαν σιγαστήρες. Δεν θέλουμε να διαταράξουμε την κοινή ησυχία, έτσι;
Η μάχη μαίνονταν αρκετή ώρα αλλά τα πυρομαχικά και των 2 τελείωναν επικίνδυνα. Αποφάσισαν να τα παίξουν όλα για όλα. Με έναν αστραπιαίο ελιγμό βρέθηκε ο ένας να σημαδεύει με το όπλο του τον κρόταφο του άλλου.
«Αδιέξοδο…» μουρμούρισε η Αρσινόη.
«Απ’ ότι φαίνεται θα πεθάνει ο πιο αργός.» είπε ο Κόκι.
«Απ’ ότι φαίνεται, θα πεθάνετε και οι 2.» ακούστηκε μια φωνη δίπλα τους.
Πριν προλάβουν και οι 2 να δουν από πού έρχονταν η φωνή μια δυνατή έκρηξη συγκλόνισε την ταράτσα. Η Αρσινόη το τελευταίο πράγμα που μπόρεσε να θυμηθεί πριν χάσει τις αισθήσεις της ήταν να πέφτει στο κενό και τον Κόκι να την αρπάζει για να την προστατεύσει από την πτώση.
Στην διπλανή ταράτσα ο Μορίτας και ο Μιγιάκες έτριβαν τα χέρια τους με χαρά. Αυτοί πυροδότησαν τη βόμβα που, όπως ήλπιζαν, θα έβγαζε από τη μέση τους αρχιεκτελεστές των 2 συμμοριών. Ήταν οι πιο επικίνδυνοι και χωρίς αυτούς θα ήταν ευάλωτες.
«Αποκλείεται να επέζησαν μετά από αυτό!» είπε ο Μορίτας.
«Εκτός και είναι υπεράνθρωποι, πολύ το αμφιβάλλω!» έκανε ο Μιγιάκες.